2014-04-10 02:59
 Oceń wpis
   

ISOCARP Polish National Delegation, we współpracy z: Towarzystwem Urbanistów Polskich, Instytutem Architektury i Urbanistyki, Politechniki Łódzkiej, Wydziałem Architektury Politechniki Gdańskiej, Instytutem Gopodarki Przestrzennej Uniwersytetu Łódzkiego, Zarządem Nowego Centrum Łodzi i Muzeum Miasta Łodzi

   


International Society of City and Regional Planners, Warsztaty Regionalne, 10-12 kwiecień, 2014

Granice Formalnego Planowania w Zarządzaniu Rozwojem Obszarów Miejskich

Planowanie o charakterze formalnym realizowane jest poprzez przyjmowane plany, dyrektywy oraz inne opracowania, które umożliwiają korzystanie z terenu w sposób równoważący potrzeby społeczności i warunki środowiskowe. Wszystkie stadia procesu planowania uwzględnione są w procedurze formalnej poczynając od wstępnej koncepcji na jej implementacji kończąc. Procedura planistyczna, dzięki upublicznieniu poruszanych zagadnień, dotychczas pozostających domeną deweloperów i władz lokalnych, pozwala na podjęcie debaty społecznej o charakterze demokratycznym. Jakkolwiek planowanie formalne może być postrzegane jako przedłużający się oraz kłopotliwy proces lub niepożądana interwencja władz, pozostająca w sprzeczności z żądaniem indywidualnej wolności dysponowania własnością. Wraz z przyjęciem planu lub innego opracowania może ono umożliwić uzyskanie większej spójności akceptowanych propozycji indywidualnych inwestycji, realizacja tych celów wymaga jednakowoż szerokiego konsensusu publicznego i akceptacji przyjętych rozwiązań. Planowanie formalne jest ponadto oficjalną podstawą dla działań planistycznych i musi być ściśle związane z ich implementacją i egzekwowaniem. Bez należytego wdrożenia, decyzje i co za tym idzie przekształcenia struktury fizycznej mogą być w znacznym stopniu opóźnione lub realizowane wbrew intencjom planistów. Co jeśli planowanie nie działa tak jak byśmy sobie tego życzyli? Co w sytuacji kiedy następuje rozdźwięk pomiędzy "dobrymi intencjami" planistów, funkcjonowaniem systemu jako takiego i rzeczywistymi rezultatami? W sytuacji kiedy planowanie formalne przestaje być postrzegane jako korzystne dla społeczności a staje się po prostu ciężarem biurokratycznym? Jak należy postępować wobec gwałtownie zmieniających się realiów miasta, które wykraczają poza możliwości systemu planowania, tak jak ma to miejsce w krajach Europy środkowo-wschodniej w okresie transformacji?
Planowanie statutowe odnosi się do łączenia codziennego zarządzania przeznaczeniem terenu i propozycjami przekształceń oraz planami, regulacjami i innymi opracowaniami o charakterze planów. Wykorzystując procedury o charakterze systemowym, zapewnia rozwój zgodny z formalnymi instrumentami pozwalając na odrzucenie propozycji z nimi niezgodnych. Pojawia się tutaj powszechny problem, jeśli propozycja może zostać odrzucona ze względu na brak zgodności z ustaleniem planu, co jeśli sama regulacja jest nazbyt restrykcyjna? Gdzie szukać granicy pomiędzy realizacją interesów zbiorowych lub odpowiedzią na bogactwo życia miejskiego, które winno uwzględniać zmienność i możliwość dostosowania do zmieniających się uwarunkowań, a przywiązaniem do artykułowania nadmiaru szczegółów? Czy wreszcie planowanie o charakterze formalnym może stać się czynnikiem ograniczającym kreatywność lub naturalny rozwój? Ostatecznie, jeśli odrzucimy planowanie kto skorzysta na wynikającej z tej sytuacji deregulacji?
Powyższe zagadnienia pozostają w centrum uwagi w Europie Centralnej i Wschodniej. W ostatnich dziesięcioleciach kraje post-socialistyczne podejmowały walkę z pozostającymi w konflikcie dualnością wolnego rynku i interwencji rządowych. Kwestie możliwości zaspokojenia wymagań zarządzania miast przez system planistyczny w okresie transformacji były wielokrotnie podnoszone oraz stawały się przedmiotem gorących sporów. Rezultaty warsztatów, wykorzystując przykład Łodzi, trzeciego największego miasta w Polsce, pozwolą zapoznać się z opiniami na powyższy temat artykułowanymi przez członków ISOCARP i czynnych zawodowo profesjonalistów. Opinie te odniesione zostaną do projektów przekształceń struktur miejskich związanych z realizacją założeń wielkoskalowych oraz projektów rewitalizacyjnych.

 

Realizowane przez nas Warsztaty są możliwe dzięki finansowaniu przez Zarząd Nowego Centrum Łodzi oraz dzięki gościnności Muzeum Miasta Łodzi. Rezultaty obrad, stanowiące odpowiedź na powyższe zagadnienia będą upublicznione w sieci internet a następnie wydane w formie książkowej, recenzowanej.

Program Warsztatów



Komentarze




O mnie
 
Dr inż arch. Małgorzata HANZL adiunkt w Zakładzie Projektowania Urbanistycznego Instytutu Architektury i Urbanistyki Politechniki Łódzkiej


Ankieta
 
Czy uważasz że ograniczanie indywidualnych gustów inwestorów w imię zachowania ładu przestrzennego jest potrzebne?
Tak i temu służy planowanie miejscowe
Nie, za to odpowiadają architekci. Oni to robią najlepiej i nie potrzebują dodatkowych przepisów regulujących ich twórczość
Uważam że oryginalność jest nadrzędną wartością nad zachowaniem ogólnego ładu
Nie wiem o czym mowa
 


Kategorie Bloga






Najnowsze komentarze
 
2016-06-03 10:46
Szara Ala do wpisu:
Legalizacja samowoli budowlanych w orzeczeniu TK
ten wyrok uratował nam życie ;) niestety w naszej gminie nie znali takich "nowych praw" ( ;))[...]
 
2016-03-04 10:44
walery do wpisu:
Wielkomiejski snob podmiejski
Gośka, skad tyle jadu i sarkazmu w tym tekście ? Zgadzam się , ze MPZP powinny szczegółowo[...]
 
2015-09-02 08:41
mojemiasto.org.pl do wpisu:
Niedorzeczność
Ja sama zrezygnowałam z auta na rzecz roweru kilka lat wstecz. Łódź nie jest najgorszym[...]
 
2015-09-02 01:21
E. do wpisu:
Niedorzeczność
Właśnie wróciliśmy z Trójmiasta... gdzie wybraliśmy się pociągiem z rowerami. Nieporównywalnie![...]
 
2015-05-29 15:58
majka.skowron do wpisu:
O katastrofie - sagi odcinek pierwszy
Zgadzam się 98% tego wpisu. 2% to przestarzały tabor autobusowy, którego w Łodzi nie mamy.